Laura Baten (Arnhem, 1969) is een professioneel schilder met een klassieke schildersopleiding en vooral : voorzien van een scherpe en moderne kijk op de hedendaagse wereld. Haar werk richt zich op het alledaagse, op het gewone maar wel gesitueerd in de complexiteit van vandaag met al zijn tegenstrijdigheden. Ze schildert in een realistische stijl, zogezegd uit het leven gegrepen, die ze combineert met films, nachtscenes, vakantiekiekjes, kortom momenten waarin sfeer, emotie en authenticiteit centraal staan. 

Zelf zegt ze dat ze geen expliciete boodschap heeft met haar werk, ze wijst niet met het vingertje, maar toont ons, heel subtiel, niet te snel te oordelen over wat je op het eerste gezicht ziet. Ze geeft geen antwoorden maar stelt wel hele goeie vragen. Haar werk verbergt bijna een naadloos contrast van emoties: verstilling tegenover drukte, humor tegenover ernst, onverschilligheid tegenover ontroering.

Haar serie vrouwenportretten gaat over sterke vrouwen die toch ten onder zijn gegaan door druk van buitenaf. Een, helaas, herkenbaar thema en door Laura is deze dubbelzinnigheid heel subtiel in beeld gebracht: schildertechnisch in de blauw/rode wang o.a., emotioneel door de veelzeggende poses. 

In eerste instantie roept haar serie ‘In het voorbijgaan’ herinneringen op aan Edward Hopper(1882-1967), bij beide schilders is niet meteen duidelijk of er sprake is van onderling contact tussen de geportretteerde personen. Maar waar Hopper’s werk en tijdperk verwijst naar verlatenheid en eenzaamheid, trekt Laura het juist naar een hedendaagse beleving : het even niet hoeven communiceren met de omgeving.

Haar schilderij ‘voorbij lopen’, een vakantiekiekje met vrienden, geeft juist aan hoe heerlijk ontspannen het is ‘gewoon’ achter elkaar aan te lopen. Je kent elkaar door en door, woorden zijn niet nodig. Maar het moment kan niet duren, ze gaan zo de hoek om. In haar eigen woorden : “In deze serie wil ik laten zien hoe alledaagse scènes een onverwachte schoonheid krijgen door ze vast te leggen in olieverf. Ik kijk naar het punt waarop bijvoorbeeld een vluchtig beeld verandert in een herinnering — iets dat je herkent, maar misschien nooit bewust hebt bewaard. In die overgang schuilt een lichte melancholie: een ondertoon van weemoed, alsof het moment al begint te vervagen terwijl je kijkt.”

Haar eigen foto’s zijn vaak een basis, een uitgangspunt meer ook niet, bij het schilderen. In haar schilderijen creëert ze pas de sfeer van de schoonheid, het onverwachte van de hedendaagse wereld. Met haar werk nodigt ze ons uit met een heel andere blik naar onze omgeving te kijken. We laten ons graag door haar inspireren.

— Drs. WTM Tiemes kunsthistoricus